Ben Neden Ortaya Çıkar?
Bir Arayış, Bir Kimlik ve Bir Anlık Yıkımın Ardında
—
İlk Kez Kendimi Sorguladığım An: Kayseri’de Bir Akşamüstü
Kayseri’de, o dar sokaklardan birinde yürürken, sanki tüm dünya birden yavaşladı. Üzerimdeki o eski mont, benim için çok anlamlıydı, ama bir o kadar da aşırı bir hatırlatma gibiydi. İçimde bir boşluk, bir eksiklik, ne olduğunu anlamadığım bir şey vardı. Ben neden ortaya çıkar? Sadece bir soruydu, ama bu soruyu ilk kez o gün kendime sordum. 25 yaşındaydım ve o an hayatımın dönüm noktalarından birine doğru yol alıyordum.
Akşamın son ışıkları, tüm şehri bir şekilde sarhoş etmiş gibiydi. Hava soğuktu, ama üzerimdeki duygusal ağırlık bu soğuktan çok daha fazlaydı. Hayatımı hep yazdım, hep sordum: “Ben kimim? Hangi parçam gerçek? Kimliği ne? Neden varım?” Ama o gün, bu soruyu daha çok içimdeki kırıklıkla, kendimi unutmuş bir şekilde sordum. Kendimi tamamen kaybettiğimi hissettim.
Her şeyin ne kadar hızlı değiştiği, zamanın ne kadar çabuk geçtiği de bir anda önüme çıkmıştı. Ben, sanki önceki günlerde kim olduğumu, ne yapmak istediğimi, nerede bir yere varmaya çalıştığımı unuttum. Kayseri’nin o taş sokakları, geçmişimi düşündürdü. Bir zamanlar daha başka bir insandım. İçimde bir parça eksikti ve bu eksiklikle büyüyen bir soruyla yürüyordum: Ben neden ortaya çıkar?
—
Bir Yıkımın İçinde: Kimlik Arayışı
O akşam, bir kafede arkadaşımın gözlerine bakarak konuşuyorduk. O konuşma, hayatımın en önemli konuşmalarından biri oldu. Bazen, insanın hayatında belirli bir anda söylemek istediklerini, hayal ettiklerini ve yapmadıklarını açıkça ifade etmesi gerekir. O an, bu konuşmayı yapmak zorundaydım. Kendimi anlatmak, hayatımı anlamak, kısacası gerçek benliğimi ortaya çıkarmak zorundaydım.
Ama işin tuhafı, ben gerçekten de bilmiyordum kim olduğumu. Bunu ona da söyledim. O kadar uzun süre, kendi içimdeki duyguları yazıp yazıp bir kenara koymuşum ki, sonunda hiç kimseyi ya da hiçbir şeyi gerçekten hissedemedim. O konuşmanın tam ortasında, birden kendimi yeniden “ben” olarak hissetmeye başladım. O kadar uzun süredir kendimi unuttuğum için, şimdi kim olduğumu bulmaya çalışıyordum.
İçimde birdenbire bir ses yükseldi: Ben neden ortaya çıkar? O sorunun yanıtı, yıllardır sakladığım duygularımın birikimiydi. O kadar içime kapanmışım ki, kimliğimi dışarıda bulamamışım. Beni ortaya çıkaran şey, belki de sadece kendimi, korkularımı ve eksikliklerimi ilk kez dürüstçe kabul etmekti. Yıkım, ama bir yıkımın ardından gelen bir kendini keşfetme anıydı.
—
Duygusal Bir Boşluk: Hayal Kırıklığıyla Yüzleşmek
O gece, sabaha kadar yazdım. Bu kadar karamsar bir yazı yazmamıştım, ama bir o kadar da içimi dökme ihtiyacı hissettim. İçimdeki kaybolmuşluğu, eksikliği, korkuları… Bazen bir insana, bir olaya, bir şehre ya da bir nesneye bağlanmak, insanın kimliğini o kadar sarmalı hale gelebilir ki, sonunda neyin gerçek olduğunu unutursunuz.
O gün, o yazdığım yazılar bana kendimi keşfetmenin ne kadar zorlayıcı bir şey olduğunu gösterdi. Bir insanın sadece başkalarının gözünden kim olduğunu bildiği bir dünyada, sonunda kendini anlamak ve duygusal bir boşlukla yüzleşmek gerçekten korkutucu bir şey olabilir. Bir insanın kimliği, bazen sürekli olarak değişen, zamanla şekillenen bir şey gibi gelir. Kayseri’nin o eski taş sokaklarında yürürken, kimlik gibi soyut bir kavramı, duygusal bir şekilde gerçek hayatta yaşadığımı fark ettim.
O anda, gözlerimden birkaç damla yaş süzüldü. Ben neden ortaya çıkar? diye sormak, kendini anlamanın en zor yolu gibi geliyordu. Çünkü “ben” olduğumu hissettiğimde, kimliğimin ne olduğunu çözmek çok daha karmaşık bir hale geliyordu. O gece, tek bir şey fark ettim: İnsan, bazen sadece kimliğini kaybettiğini sanırken, aslında kendisini yeniden buluyormuş.
—
İçimdeki Heyecan ve Umut: Bir Yeniden Doğuş
Sabah uyandığımda, bir şeyin değiştiğini hissettim. O gece yazdığım yazılar, bana bir şeyler öğretmişti. Kendimi bulma yolculuğumda, artık sadece geçmişime ya da başkalarının gözlerine odaklanmayacaktım. İçimde bir yerlerde, en derin köşemdeki kendimi kabul etmeyi öğrendim. Yavaşça ama kesin bir şekilde, kim olduğumu anlamaya başladım. Bunu yalnızca bir soruyla anlamak zorundaydım: Ben neden ortaya çıkar?
İçimde, geçmişteki o boşluğu ve yıkımı hissetsem de, geleceğe dair bir umut vardı. Kendimi tanımak, hatalarımı kabul etmek ve önceki yanlışlarımın bir parçası olmak, belki de her şeyin tam da olacağı yerdi. O sorunun cevabı, beni kimseyle karşılaştırmadan, başkalarına göre değil, kendime göre yaşamakla alakalıydı.
Artık, kendimi hiç sorgulamadan, bir parça özgür hissediyordum. Ben neden ortaya çıkar? sorusu, her geçen gün daha da netleşen bir soru olmaya başladı. Kendi kimliğimi bulmam, sadece kendi içimde bir keşifti. Geçmişimle yüzleşmek, beni yalnızca bugünümde, burada ve şimdi var kıldı.
—
Sonuç: Bir Yolculuğun Başlangıcı
Ben, Kayseri’nin o taş sokaklarında, içimde bir boşluk hissederek yürürken, hayatın bana sunduğu en büyük hediyeyi fark ettim: Kimliğimi kendim inşa edebilirim. Benim ortaya çıkmam, her şeyin sonu değildi, aksine bir başlangıçtı. Her yıkımın ardından, her kaybolan kimliğin ardından, gerçek benliğimi bulmak için bir yolculuğa çıktım. Çünkü en önemli şey, kim olduğumu bulmak ve bu dünyada “ben” olarak var olmaktı.
Ben neden ortaya çıkar? sorusu, belki de bu yolculukta en çok soracağım soru olacak. Ama sonunda bulduğum cevap şuydu: Çünkü bir insan, içindeki en derin boşluğu fark ettiğinde, o boşluğu sadece kendisi doldurabilir.